Dei fleste som bestiller arbeidsklede for første gong, startar med feil spørsmål: «Kva er billegast?» Det rette spørsmålet er «Kva skal plagget tole, og kva skal logoen seie?». Svaret peikar nesten alltid mot éin av tre metodar.
Brodering – når plagget skal vare og sjå påkosta ut
Brodert logo sit i stoffet, ikkje oppå det. Det toler vask etter vask, og det gjev ei kjensle av kvalitet som trykk sjeldan når. Brodering passar best på piqué, skjorter, gensarar, jakker og luer – altså plagg med litt tjukkare stoff.
Avgrensinga er detaljane. Tynne linjer, små bokstavar og mjuke fargeovergangar vert grove når dei skal syast med tråd. Logoar med mange små element forenklar me gjerne til ein brodériversjon – i samråd med dykk.
Trykk og transfer – når motivet er stort eller detaljert
Trykk gjev skarpe detaljar, fleire fargar og store flater, til dømes ein heil rygg med namn og nettadresse. Transfer (pressa på med varme) er fleksibelt på små opplag og på plagg der nåla ikkje bør gjennom stoffet – som vindtette jakker og synlegheitsklede med refleks.
Her er stoffet avgjerande: Nokre tekstilar krev spesialfoliar for at logoen skal sitje. Det tek me stilling til når me veit kva plagg de vel.
Kva avgjer valet?
- Plagget. Tjukt og vove → brodering. Tynt, elastisk eller refleks → transfer eller trykk.
- Logoen. Få fargar og tydelege former toler alt. Mange detaljar peikar mot trykk.
- Plasseringa. Venstre bryst er standard for logo; rygg og arm passar for tekst og store motiv.
- Bruken. Klede som vert vaska ofte og brukt hardt, bør ha brodert logo der det går.
Dette treng me frå dykk
Logoen i vektorformat (PDF, AI, EPS eller SVG), fargekodar om de har dei, og ei liste over plagg og storleikar. Har de berre ein JPG, ordnar me teikninga om – det tek litt lengre tid.
Før produksjon får de alltid ein korrektur der de ser logoen i rett storleik på rett plagg. Usikre på plassering? Prøv forhandsvisinga i førespurnaden, så ser de korleis det ser ut før de sender.
